بنام خدا

نظامی زن انگلیسی که پس از بازگشت از ماموریت خود در عراق، فرزندش را در آغوش می فشارد.

آهای سرباز، آهای مادر!...
گریه کن، تو حق داری گریه کنی. شاید ماهها و سالهاست که فرزندت را ندیده ای.
فرزند دلبندت را. کودک معصومی که تاب دوری مادر نداشته و حتماً از تو بیشتر، برایت دلتنگی می کرده.
گریه کن سرباز، گریه کن تا سبک شوی...
گریه کن، بخاطر گوهر مادری که از تو ستانده اند، و در عوض تو را مفتخر! کرده اند به این لباسها.
این لباسها که اصلاً به قامت تو سازگار نیست...
گریه کن که تاج زن بودن از سرت افتاده...
گریه کن که هیچ لذتی به پای مادری نمی رسد و تو را محروم کرده اند، ذائقه ات را خراب کرده اند...

اما
من چند حرف دیگر با تو دارم سرباز...
تو مادری، حق داری بچه ات را دوست داشته باشی... حق داری برایش دلتنگ شوی...

سوالی از تو دارم :
این کودک را می شناسی؟

می بینی پدرش با چشمان بسته، چگونه صورتش را لمس میکند؟
می بینی چگونه کفشهایش را درآورده تا در آغوش پدر، گم شود ؟
این پدر یکی از زندانیان تو و دوستان توست در عراق...
چه میشد اگر اجازه میدادی این پدر، بچه اش را ببیند؟
فکر کردی فقط خودت به فرزندت عشق می ورزی؟

این دختر را چطور؟

حتماً او را دیده ای...
در کوچه پس کوچه های بصره... پای برهنه می دوید و خنده کودکانه ای بر لب داشت...
الان به نظرت لکه های سرخ روی لباسش، نقش گلهای سرخ است یا رد پائی از خون تازه ؟
یا لکه های قرمز روی زمین، گلبرگهای پرپر شده گلهای پیراهن اوست؟
صورت ظریف او را با اسلحه ای که در کنارش به دست گرفته ای چه کار؟
ببین چه گریه ای میکند؟ چه خونی از صورتش جاری است؟
این رنگین تر است یا خون فرزندت که اینچنین در آغوشش کشیده ای؟
حال این دخترک را خوب ببین. نتیجه کارتو وهمکاران توست و تا ابد با شما خواهد ماند.
این است آنچه برای این دختر و مردمش هدیه برده ای...

این پدر را میشناسی؟

دارد به چه حالی، جسم بی جان دخترش را میگذارد کنار بقیه جنازه ها.
یادت هست؟ همین چند شب قبل، خانه شان را بمباران کردید.
تو و همقطارانت.

این را چطور؟

این اما مال افغانستان است.
شاهکار قدیمی تر شما.
اما مگر زخم این پدر کهنه می شود؟
این هم کادوی یکی دوسال قبل توست برای کوکان افغان.........

از این دست اگر بخواهم برایت بیاورم، بسیارست...
سردشت خودمان، شلمچه ، قانا... صبرا و شتیلا... و ....

...............
...............
...............

گریه کن سرباز
گریه کن، اما نه فقط برای دلتنگی فرزندت ...
شاید نپذیری، اما من در گریه های تو هیچ عاطفه ای نمی بینم سرباز!
گریه کن برای انسانیتی که در زیر پای تو و رهبرانت لگد مال شده...
گریه کن برای عاطفه ای که در وجودت مرده...
گریه کن برای شرف و آزادگی که از دست داده اید...

شکوهي بی نظیر از هنر باستانی ایران(جام زرين حسنلو)

قدمت : بین ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد مسیح
محل نگهداری : تهران - موزه ی ایران باستان

بر روی بدنه ی این جام معروف ، نقش های بسیاری حک شده است که احتمالا داستان حماسی را روایت می کنند. در ردیف بالایی ، ایزدی بالدار سوار بر گردونه ای که یک گاو نر آن را می کشد ; به سوی کاهنی در حرکت است که جامی در دست دارد و در این حال از دهان گاو ، رودی جاری است که احتمالا نماد حیات و باروری محسوب می شود . در ردیف پایینی و زیر گردونه ی حیات ، پهلوانی در حال نبرد با موجودی نیمه انسان و نیمه اژدها است. از تصواویر قلمزنی شده ی آن سوی جام می توان به ایزدهای شاخدار سوار بر ارابه ، کاهنانی که در حال حمل قوچ های قربانی هستند ، پهلوانی که گرز و کمان در دست دارد ، مردی که در حال رام کردن شیر است و پدر و مادری که در حال بازی با کودک خردسالشان هستند ، اشاره کرد.

حسنلو ، شهر مستحکمی بود که در اوائل هزاره ی اول پیش از میلاد مسیح و کمی پس از ورود آریایی ها به ایران ، در جنوب دریاچه ارومیه ساخته شد . در میان این شهر کاخی وجود داشت که در اثر حمله ی قوم ویرانگری (احتمالا اوراتورها و آشوریانی که آن زمان در شمال عراق و جنوب ترکیه ی امروزی ساکن بودند) به اتش کشیده و ویران شده بود. در سال 1328 شمسی ، باستان شناسان آمریکایی هنگام حفاری در خرابه های کاخ حسنلو ، جام زرّین را در حالی کشف کردند که اسکلت سه مرد در اطراف آن به زمین افتاده بود . به نظر می رسد این مردان به هنگام بروز آتش سوزی در کاخ ، قصد بیرون بردن جام را داشتند که موفق نشده و همگی زیر آوار جان سپرده اند.

چگونگي پيدا شدن جام:

ماجراي پيدا شدن اين جام طلا در يکي از روزهاي تابستان 1337، از اتاقي آغاز شد که فکر مي کردند، زباله داني باشد. اتاق پر بود از چوب هاي نيم سوخته و خاکسترهايي که بعد از آتش گرفتن دژ مستحکم حسنلو، از طبقه دوم پايين ريخته بود. بعد از ده ها قرن، داشتند چوب هاي ذغال شده را جمع مي کردند. ناگهان سر و بازوي يک اسکلت نمايان شد. رابرت دايسون، سرپرست گروه باستان شناسان دانشگاه پنسيلوانيا به ميدان آمد، قلم مو را به دست گرفت و شروع کرد به تميز کردن استخوان ها، ناگهان يک سيم طلايي نمايان شد، فکر کرد مرد 3 هزار ساله النگويي از طلا به دست دارد، کار را ادامه داد، اما طلا همچنان پايين تر و پايين تر مي رفت و تمام نمي شد تا اينکه جامي 20 سانتي متري به دست آمد.
کشف اين جام آنقدر اهميت داشت که دايسون افتخار آن را براي يک عمر باستان شناسي کافي مي دانست.
بعدها دايسون با معاينه دقيق 3 اسکلت موجود در اتاق، به بازسازي صحنه اي پرداخت که منجر به کشف جام زرين حسنلو شد، همان جامي که نخستين موفقيت بزرگ دايسون جوان بود:«ساختمان دو طبقه آتش گرفته بود، يکي از سه مرد قصد داشت جام را از ميان شعله هاي آتش خارج کند که ناگهان آوار فروريخت. رهبر اين گروه با دست ها و پاهاي گشاده از هم به زمين مي غلطد و شمشير آهني او با دسته اي از ورقه طلا زير بدنش مي ماند. دومين مرد که جام طلا را همراه داشت، بر شانه راستش به زمين مي افتد، جام که در دست راستش قرار داشت، مقابل او قرار مي گيرد و جمجمه اش درون کلاه خود آهني اش خرد مي شود. دوست تعقيب کننده که سمت چپ مرد جام به دست حرکت مي کرد هم همانجا زمين مي خورد، روي پاهاي خود مي غلطد و زير آوار فرو مي رود.»